Ruwe diamant met MNRI geslepen; pervasieve ontwikkelingsstoornis in beeld

Een ruwe diamant die op een dag besluit twee verschillende sokken aan te trekken…( hoe een kind met dubbele diagnose ADHD en PDD- NOS de verstorende lagen (reflexen) slijpt en rijpt en zichtbaar vooruitgaat)….

Er komen veel ruwe diamanten in mijn praktijk. Stuk voor stuk mooie mensen met uiteenlopende leeftijden en even zovele hulpvragen. Met MNRI slijpen we de ruwe kanten eraf, waardoor er een andere en bewustere manier van in het leven staan ontstaat en waardoor er (regelmatig levensveranderende ) veranderingen optreden. Vooral bij opgelopen trauma/ernstige stress zie je na het doorlopen van een speciaal MNRI programma erg mooie en grote veranderingen in doen en laten. Maar ook op het gebied van leren, motoriek, fysieke en mentale stabiliteit en pijnrelease zien we mooie veranderingen.

Er komen mensen mèt en zonder diagnoses binnen, mèt en zonder aandoeningen; allemaal met hun eigen pakketje DNA , genen, ervaringen en in meerdere of mindere mate een hoeveelheid storende reflexen. Soms kunnen er zoveel reflexen onderontwikkeld zijn, dat er continu diverse verstoringen in het zenuwstelsel optreden in verschillende gebieden en op verschillende niveaus. Dan spreek je niet meer van een ruwe diamant, maar een dusdanig ruwe diamant dat hij bijna niet als zodanig te herkennen is. Dubbele diagnoses zijn meestal aan de orde van de dag bij deze personen en vooral kinderen worden daarmee aangemeld in de praktijk.

Wat opvallend is bij het lezen van de diverse onderzoeksverslagen, is dat er niet wordt gekeken naar de ontwikkeling van het kind vanaf het allereerste ontstaan, maar pas vanaf de geboorte of vanaf het moment dat de problemen aan de oppervlakte komen. Dit terwijl er al ontzettend veel informatie te halen valt uit de zwangerschap, bevalling, geboorteproces en de ontwikkeling in het eerste levensjaar.

Zo heeft stress bij moeder in welk moment van de zwangerschap dan ook, een enorme impact op de ontwikkeling van het kind op cellulair niveau. Vanaf het moment van samensmelting van de eicel en zaadcel en daarvanuit de eerste celdeling, wordt de huid als eerste in aanleg ontwikkelt. De huid is ons verbindende element tussen onze binnen en buitenwereld; de diverse receptoren met ieder hun eigen functies, sturen onze zintuigen aan. Al in die meest prille fase al veel stress is (spanning, chemische invloeden, traumatische ervaring moeder of in de omgeving van moeder enz.), heeft dat invloed op de ontwikkeling van het kind.

In de vijfde week van de zwangerschap is het embryo zodanig ontwikkeld dat de eerste reflex zijn werk kan gaan doen; het lichaam kan zich terugtrekken en ergens naar toe bewegen in zijn geheel. Door deze bewegingen continu reflexmatig te herhalen, doorloopt de reflex een vast patroon. Dat vaste patroon kan alleen goed doorlopen worden als de omgevingsfactoren kloppen. Door de vele reflexmatige bewegingen maken de neuronen verbinding met elkaar en vormen uiteindelijk een netwerk van verbindingen. Dit netwerk van verbindingen is op een gegeven moment zover ontwikkeld dat een patroon zijn stadia heeft doorlopen en een startsignaal geeft aan een volgend reflex. Zo volgen er 21 reflexen en evenzoveel patronen elkaar op tot aan het einde van de zwangerschap.  Veel stress, in welke vorm dan ook, heeft een negatieve en dus vertragende factor op het doorlopen van de reflexpatronen. De reflexen zorgen er op hun beurt weer voor dat de  foetus in de juiste houding komt te liggen om door het geboortekanaal te kunnen, geboren te worden, na de geboorte te overleven en je als individu zodanig te ontwikkelen, dat je op vaste tijden de eerstejaars mijlpalen haalt. Dit luistert nauw en als kinderen bepaalde mijlpalen later halen of overslaan, is dat een indicatie voor immature reflexen.

Welke vormen van stress tijdens zwangerschap/geboorte zijn verder nog relevant voor het vinden van aanknopingspunten bij personen met multiple diagnoses of aandoeningen ? Trauma bij het kind zelf (denk daarbij aan ernstig ziek zijn voor/na de bevalling, een zware bevalling, alle kunstverlossingen, zuurstoftekort, laag geboortegewicht,  te vroege of te late bevalling, ingeleide bevalling, roken/alcoholgebruik van moeder, enz), maar ook trauma, ernstige ziektes, complicaties bij moeder, hebben invloed op de neurologische ontwikkeling van het kind. Een aantal van deze bovengenoemde zaken waren ook duidelijk terug te vinden bij de ruwe diamant die mijn praktijk voor het eerst vijf maanden geleden betrad, met een vastgestelde diagnose ADHD en de kenmerken van een pervasieve ontwikkelingsstoornis.  Met toestemming van de ouders mag ik deze bijzonder mooie en ruwe diamant beschrijven en het positieve effect wat het slijpproces MNRI op dit moment op dit kind heeft.

“Van een ruwe diamant die op een dag besluit twee verschillende sokken aan te trekken”.

“Weinig actief, lief en rustig”, zo omschrijft moeder haar 6 -jarige kind vanaf het moment van geboorte tot aan het moment van gaan lopen. Vanaf dat moment loopt het kind steeds weg en daarbij regelmatig op de tenen. Daarbij is er op motorisch vlak sprake van, te kort kruipen, toenemende bewegingsonrust, zwakke coördinatie en evenwicht, en moeite met meer complexe taken als aankleden. Verder valt op dat het kind vaak op de benen zit, het hoofd steeds ondersteunt bij het aan tafel zitten, veel mondbewegingen maakt tijdens werken met handen. De articulatie laat te wensen over.

Op gedragsgebied zijn de grootste uitdagingen bij het kind terug te vinden. Veel duimzuigen, gevoeligheid voor strakke kleding, labels en aanraking (tactiele overgevoeligheid).  Angstig in het donker, gevoelig voor licht en harde geluiden en moeite met (onverwachte) veranderingen.  De concentratie is zwak en er is een sterke wisseling waarneembaar in weinig actief (apathie) tot hyperactief en impulsief gedrag. De onzekerheid en faalangst is  sterke mate aanwezig, wat zich vooral uit in clownesk gedrag, harde geluiden maken, snel boos worden, steeds vragen om bevestiging en niet assertief genoeg zijn. Ook vertoond het kind vluchtgedrag en heeft het weinig doorzettingsvermogen.

Met het pakket sociaal- emotionele problemen, aandacht en concentratie problemen, impulsiviteit, gedragsproblemen en problemen met het leggen van contact, is na een paar maanden gewoon basisonderwijs voor dagbehandeling gekozen.  De diagnose ADHD wordt gesteld en zijn er kenmerken van een pervasieve ontwikkelingsstoornis ofwel PDD- NOS . Een pervasieve ontwikkelingsstoornis betekent letterlijk Pervasive Developmental Disorder- Not Otherwise Specified (beter bekend als PDD-NOS) en is een restcategorie van Autisme Spectrum Stoornissen.

Bij PDD- NOS zie je dat er geen sprake is van een specifiek stoornis maar van een aanduiding van een groep stoornissen. Deze stoornissen dringen diep door in alle ontwikkelingsniveaus en facetten die kinderen doorlopen. Hierbij is goed voor te stellen dat het opvoeden van kinderen met deze stoornissen in combinatie met een diagnose ADHD, een behoorlijke opgave is. Behandeling bestaat momenteel vooral uit medicatie voor de angsten, gedragstherapie en andere soorten therapie, maar ook extra en intensieve begeleiding op school.

Ook in het geval van mijn ruwe diamant waren deze vormen van therapie en ondersteuning al langer geleden ingezet evenals medicatie voor de ADHD.  Reflexintegratie stond nog niet in dat rijtje en is dan 5 maanden geleden toegevoegd. Hoe dieper en langer patronen ingesleten zitten en hoe meer patronen verstoord zijn, hoe langer de weg vaak is. Ofwel; hoe ruwer de diamant, hoe langer het slijpproces vaak duurt. Hierbij is mij opgevallen dat, ook in dit geval, de indicatoren voor een zwakkere totale ontwikkeling al terug te vinden was in het begin van de zwangerschap, waar al veel stress door moeder was ervaren.

Als dat rondom de 5e week van de zwangerschap gebeurt, heeft dat direct invloed op de ontwikkeling van de terugtrekreflex. Dat is de eerste reflex die zich manifesteert en ontwikkelt en ervoor zorgt dat het kind bij stress van de moeder zich terugtrekt zodat er minder energie van moeder wordt gevraagd om moeder op deze manier te ontlasten. Deze reflex is de eerste aanzet voor het doorlopen van een kettingreactie aan opvolgende primaire reflexen. Treedt door verstoringen als stress, vertraging op gedurende de zwangerschap, dan is alle ontwikkeling die daarop volgt, ook vertraagd. Het kind bewoog weinig, waardoor de onzekerheid bij moeder verder toenam.

De bevalling verliep (mede door de niet goed ontwikkelde reflexen) ronduit moeizaam en traumatisch voor het kind. In het kort: Ingeleide bevalling, met de vacuümpomp geprobeerd te halen en uiteindelijk toch een keizersnede. De slechte Apgar- score van 5 noopte de artsen om het kind direct bij moeder weg te halen, waardoor de Bondingreflex niet getriggerd is. Hechten aan jezelf is dan zeer moeilijk, laat staan aan de mensen dicht om je heen en je veilig voelen bij derden is dan nog veel moeilijker.

Afijn, de eerste sessie verliep (erg) druk maar toch goed. Alle reflexen die ik me voorgenomen had te willen doen, heb ik kunnen doen.  Hier en daar wat onrustig en wat lawaai makend, maar ook integraties waarbij er rust in het lichaam optrad. Bonding, Spinale Galant, lichaamsbesef en Foot Tendon Guard (voor het loslaten van stress) was de eerste serie integratie- oefeningen, gericht op veiligheid. Veiligheid is een basisvoorwaarde voor groei op alle fronten.

De dagen erna koppelde moeder al terug dat er opvallende veranderingen merkbaar waren. Zo werden gegeven opdrachten na één keer zeggen, ook daadwerkelijk uitgevoerd. Ook het zelf vragen om oefeningen was opvallend. Eigenlijk geeft het lichaam hiermee het signaal wederom dezelfde prikkels te willen voelen. Daarnaast ook zichtbaar; een duidelijk korter lontje en sneller boos zijn. Ook niet verwonderlijk als je bedenkt dat mensen die voor het eerst in de praktijk komen functioneren op basis van een groot aantal aangeleerde patronen en ingebakken compensaties, want zo slim is ons brein. Bereiken we ons doel niet op de ene manier, dan gaan we op zoek naar een manier die wel werkt, of we haken af. En dat pakket aangeleerde patronen wordt afgepeld met MNRI. De verstoring in de “balans” levert dan in eerste instantie boosheid op. Als het zenuwstelsel meer verbindingen heeft gemaakt, zie je ineens dat de boosheid korter duurt, gevolgd door het tonen van een emotie i.p.v. boosheid. Later gevolgd door onder woorden kunnen brengen van wat je voelt. Anders gezegd; we bereiken steeds hoger gelegen hersengebieden en krijgen daar controle over.

Verdere doorzettende veranderingen zijn (chronologisch):

  1. Leerkracht geeft aan dat het kind rustig is op meerdere momenten. Eerder was er sprake van hyperactief en impulsief gedrag, afgewisseld met apathie; apathie is nu gewoon rustig
  2. Het kind is ineens zorgzaam naar moeder èn anderen (tweede lijn) toe.
  3. Kind knuffelt met moeder, leerkracht en familieleden !!!
  4. Kind kleedt zichzelf aan en poetst zelfstandig en uit zichzelf de tanden.
  5. Het aantal integraties op de tafel die vanuit ontspanning ondergaan worden, nemen fors toe. Waar in het begin een enkele integratie al zichtbaar rust gaf, is dat nu al 70%
  6. Kind vraagt toestemming om bepaalde materialen in de praktijk te gebruiken en volgt gegeven opdrachten op. De eerste sessies werd er niet gevraagd maar direct gepakt; er wordt nu dus eerst gedacht en daarna gedaan !!!
  7. Leerkracht geeft aan dat het kind leergierig is, vragen stelt en uit zichzelf dingen vertelt over onderwerpen die aan de orde zijn. Mooi om te zien dat daarmee de daadwerkelijke cognitieve capaciteiten in beeld komen op school.

Prachtig om nu 5 maanden later te merken dat de scherpe kanten er al goed zichtbaar vanaf gaan en er een duidelijke weg omhoog waarneembaar is. Zowel thuis, op school als op de zorgboerderij en zowel op motorisch, psychisch als leervaardigheidsvlak. Daarnaast zie je dat het rijpen van het zenuwstelsel steeds weer nieuwe positieve veranderingen met zich meebrengt, die zich dan op hele creatieve manier uiten. Het rijpen van het zenuwstelsel heeft als positief effect dat je je bewuster wordt van je lichaam; de vorm, de grootte, de bewegingen die het kan, èn de afzonderlijke ledematen kunnen maken. Dat kwam prachtig tot uiting doordat mijn ruwe diamant op een dag besloot om twee verschillende sokken aan te trekken…. Met deze non-verbale handeling laat de diamant zien dat de voeten bewust ervaren worden en dat er een linker en rechterzijde van het lichaam is. Pas als de linker en rechterzijde van het lichaam ervaren worden op neurologisch niveau (en niet alleen op cognitief niveau), ontstaan er mogelijkheden om de aangeboden leerstof in het onderwijs op te nemen, te onthouden, toe te passen en te automatiseren.

Het prachtige van deze (ruwe) diamant is dat ondanks een diepgewortelde verstoring op alle ontwikkelingsniveaus, door een aanpak vanuit de basis gericht op de rijping van het zenuwstelsel, er ook op diverse gebieden duidelijk zichtbare veranderingen optreden. Het kind komt van ver (want de daadwerkelijke oorzaak van de problematiek ligt al in de eerste weken van de zwangerschap),maar de stijgende lijn is ingezet.

Mijns inziens is het van groot  belang bij onderzoek en eventuele diagnosticering,  niet alleen te kijken naar het moment van zichtbaar worden van de problematiek, maar ook te kijken naar de postnatale ontwikkeling, bevalling, de eerste drie levensjaren en daarmee de rijping van het zenuwstelsel. In de praktijk ga ik door met het slijpen van diamanten; de één iets ruwer dan de ander, maar stuk voor stuk zéér de moeite waard !






Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*