Paniekaanvallen, blackouts en meerdere hartinfarcten door hoge werkdruk

“Hoge functie en niet meer durven spreken voor grote groepen plus paniekaanvallen, gaan niet goed samen”

– Man 50 jaar, ernstige gezondheidsklachten- 

Het nieuwe seizoen is nog maar een week oud maar nu al gebeuren er prachtige levensveranderende dingen in mijn praktijk. Het mooie is dat ik dit met jullie mag delen, zodat er meer bekendheid komt m.b.t. de werking van het Masgutova Neurosensomotorische Reflex Integratie (MNRI) programma, waar ik en ongeveer 100 andere MNRI behandelaars in Nederland mee werken. Zowel kinderen als volwassenen weten de weg naar mijn praktijk aan de Watergoorweg 48 in Nijkerk te vinden, met uiteenlopende klachten en diagnoses. In de hieronder (met toestemming) beschreven casus zijn de ontwikkelingen en veranderingen van een cliënt op middelbare leeftijd met ernstig jeugdtrauma en ernstige gezondheidsklachten te lezen.

“ Dit voorjaar meldde hij zich aan met stressklachten; een ogenschijnlijk rustige man van middelbare leeftijd, met een hoge functie in een verantwoordelijke baan. Met een “Jan van Veen”- stem ( Candlelight), zijn woorden zorgvuldig kiezend, leek hij zijn leven goed en overzichtelijk te hebben ingericht. Achter deze ogenschijnlijke rust ging een grote lading psychisch en fysiek leed schuil.

In de werksituatie had hij al langere tijd en in toenemende mate, te maken met paniekaanvallen. Dit uitte zich vooral in aanloop naar het geven van presentaties toe (dus voor een grote groep mensen staan en spreken) en in situaties waarin er direct een beroep op hem werd gedaan. Hij was daarbij al een aantal keren volledig geblokkeerd en tegen een black-out aangelopen. Daarnaast had hij al twee keer een hartinfarct gehad, waarna hij via revalidatie en re-integratie steeds weer terug had kunnen keren op de werkvloer. De lichamelijke waarschuwingen zorgden er wel voor dat hij het fysiek rustiger aan ging doen, maar in zijn hoofd ging het denken en krampachtig handelen gewoon door.

De diepere laag onder deze fysieke problematiek, lag in zijn jeugd verankerd. Vanaf het allereerste moment dat hij op deze wereld aanwezig was, was de belangrijkste figuur; zijn moeder, er niet voor hem. Dit bleek niet alleen het geval te zijn in die prille jeugd, maar dit bleef als een rode draad door zijn leven lopen. Ook wel affectieve, emotionele of psychische verwaarlozing genoemd. Aan de buitenkant zie je niets, aan de binnenkant kunnen er diverse problemen ontstaan zoals hechting,-en bindingsproblematiek, maar ook moeite met sociale contacten en angst om te falen. Dat laatste was ook zeker aan de orde t.a.v. de werksituatie. Mijn cliënt stond dag in dag uit in de overlevingsmodus.

Het is wetenschappelijk bewezen dat het ontberen van affectie, binding en veiligheid in de eerste maanden er letterlijk minder verbindingen in het brein tot stand komen. Het is echter geen uitgemaakte zaak dat daar niets meer aan te doen is. Reflexintegratie helpt bij het alsnog tot ontwikkeling laten komen van primaire en posturale reflexen, en daarbij ook bij het maken van nieuwe verbindingen in het brein, ongeacht de leeftijd.

Al eerder had mijn cliënt hulp gezocht bij diverse disciplines; magnetiseur, psycholoog (cognitieve gedragstherapie, EMDR) en haptonoom, maar iedere keer werd naar eigen zeggen, de kern niet bereikt. Na het laatste infarct, wilde hij het definitief over een andere boeg gooien. Zo kwam via via MNRI op zijn pad en ging hij ietwat sceptisch het traject bij mij in.

Waar begin je met zo’n waslijst aan klachten ? MNRI gaat altijd eerst uit van bouwen aan veiligheid en fundament. Dit begint letterlijk bij de voeten.De voeten zijn ons fundament. Als de voetreflexen hyper of hypo-actief zijn dan zijn wij zowel fysiek als psychisch niet in staat om sterk te staan. De Babinski (bij pijn) en Foot Tendon Guard (stress loslaten) waren voor mij de reflexen om mee te beginnen en het fundament te leggen.

Ook de Hands Supporting reflex kwam in de eerste sessie aan bod voor het creëren van eigen ruimte en het aangeven/aanvoelen van eigen grenzen en die van anderen. En tenslotte natuurlijk de Bondingreflex. De Bondingreflex is een zeer complexe reflex en wordt direct na de geboorte geactiveerd door een baby bij de moeder op de borst te leggen, waardoor oogcontact kan worden gemaakt. De reflex stelt ons in staat om verbinding met onszelf en anderen aan te gaan. Na de eerste integratieoefeningen van deze Bondingreflex aan het einde van de eerste sessie, bleek al uit de reactie dat er iets essentieels gebeurde. “Ik heb dit nog nooit eerder in mijn leven gevoeld, ik wordt er heel erg rustig van en voel geborgenheid.

In de daaropvolgende sessies zijn we verder gegaan met de integratie van deze fundamentele reflexen en deze uitgebreid met o.a. de angstreflexen om het brein te helpen uit de overlevings-stand te komen. De MORO-reflex stelt ons in staat om in noodsituaties te kiezen voor vluchten of vechten en de Fear Paralysis Reflex geeft ons het gevoel te bevriezen. Allebei zorgen ze, bij een trigger/ onveilige situatie, voor de aanmaak van een flinke dosis Adrenaline  en Cortisol. Bloedtoevoer naar de grote hersenen en hersenbalk zijn daardoor verminderd, cognitief en rationeel benaderen van de situatie is niet/beperkt mogelijk en de persoon handelt reflexmatig en dus zonder te denken. Pas als het genoemde stresshormoon-peil  op een lager level zit, kan men weer vanuit denken handelen.

Zo waren er ieder nieuwe sessie steeds nieuwe kleine stappen die gezet werden en traden er zichtbare verbeteringen op. Ik noem er enkele: Lichaamsbewustwording (Bijv. merken dat je tijdens het autorijden het gaspedaal intrapt), geen paniekaanvallen meer hebben, weer zonder angst voor een groep spreken, bewust worden/zijn van vlucht,-afwerend gedrag en je niet meer druk maken om futiliteiten. Naast deze mooie en duidelijke verbeteringen bemerkte hij nog steeds wel dat hij vooral erg beredenerend en vanuit continu controleren en kritisch handelen/denken zijn dagen doorliep. Controleren van diverse situaties en het niet kunnen loslaten van die controle bleek de laatste drempel. Deze drempel werd uiteindelijk ook geslecht.

Een vaste combinatie van reflexen doorliepen we die bewuste sessie; vooral gericht op het loslaten van de stress en het kalmeren van de hersenstam. Mijn cliënt gaf aan bij deze serie dat hij voor de allereerste keer ervoer dat hij niet continu aan het denken was tijdens mijn handelingen, maar vanuit 100% vertrouwen in mij, de integraties onderging.

Toen ik ten slotte (na een spontane ingeving) de Bondingreflex- integratie aan de serie toevoegde, vloeide de laatste weerstand uit het lichaam weg en kwamen de tranen. Eindelijk, na 50 jaar konden het brein en het lichaam alle stress en negativiteit loslaten. Ik ben net zolang doorgegaan met de integratie van de Bondingreflex totdat de rust was weergekeerd en alle spanning echt was weggevloeid.

Wat een heel zichtbaar verschil was naast de serene rust die optrad in het lichaam en de geest was de andere uitstraling die mijn cliënt in zijn gezicht had. Een prachtige zachte blik en een totaal ontspannen kaaklijn. Hier was iets heel bijzonders gebeurd, waarvan mijn cliënt slechts gehoopt had dat het zou gebeuren.

Nieuw gebaande (Neurosensomotorische) paden, die de gelegenheid bieden om zichzelf, zijn omgeving en zijn sociale leven te (her) ontdekken. Wat is en blijft dit prachtig werk !!!






Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*