13. Diagnose PTSS en daarmee naar SBO moeten. Na MNRI weer terug in PO

Het leven van een kind met een Post Traumatisch Stress Syndroom en van zijn bijna ontwrichte gezin, weer op de rit.

-Alec 10 jaar-

“Wat is het geweldig dat er mensen zijn zoals Edith. Met onze jongste dochter hebben we door Edith met de Kernvisiemethode en Reflexintegratie (MNRI), al een heel veel resultaat geboekt, en gaat nu zo goed op school. Doordat we voor haar al bij Edith kwamen, sprak ik met haar over onze zoon Alec van 10 jaar.

Alec is in groep 3 enorm gepest en in elkaar geslagen, met alle gevolgen van dien. Ook werd hij door de juf regelmatig over de grond de klas uitgetrokken. Hij veranderde van een vrolijk lief kind, in een heel bang boos jongetje. Hij stopte met leren en ondanks dat hij best slim is, begreep de juf hem niet meer leuk, irriteerde zich aan zijn gedrag en wilde hem groep 3 over laten doen. Wij hebben Alec naar een andere school laten gaan, en dachten dat de problemen over zouden gaan, helaas bleek het tegenovergestelde. Alec vluchtte letterlijk de struiken in en deed het letterlijk in zijn broek van angst. Dus als snel werd Alec op deze school ook een zeer onhandelbaar kind, wat niet tot leren kon komen.

Dus naar de GGZ voor diagnose en daar kwam een Post Traumatisch Stress Syndroom (PTSS) uit. Hiervoor kreeg hij EMDR therapie, maar het resultaat was niet wat wij ervan hoopten; de nachtmerries bleven en de angst ook. Ons sociale leven als gezin stopte want wij konden met Alec nergens meer naar toe. Verjaardagen waren te druk en op vakantie gaan naar iets onbekends gaf zeer veel stress. Alec sliep regelmatig met zijn ogen open en sliep kort en zeer gespannen. Op school blokkeerde hij volledig bij leertaken en in bedreigende situaties. De situatie was onhoudbaar.

Uiteindelijk is Alec naar het speciaal onderwijs gegaan voor kinderen met ernstige gedragsstoornissen. Daar werd Alec wel rustiger door de geboden structuur, maar Alec was Alec niet. Op school ging het leren wel beter, maar de spelling liep hij 3 jaar achter. Dit leverde ook veel frustratie op. Edith heeft Alec 2 keer geholpen voor zijn spelling m.b.v. de Kernvisiemethode, met als resultaat dat hij in 3 maanden 13 school maanden heeft ingehaald! Dat gaf Alec zoveel vertrouwen, dat hij vroeg, mag ik vaker naar Edith? We kwamen in een gesprek overeen dat reflexintegratie (MNRI) Alec zou kunnen helpen het zenuwstelsel verder te rijpen, waardoor hij de verschillende hersengebieden beter zou kunnen bereiken, wat het leren zou verbeteren en daarnaast de emotieregulatie zou kunnen bevorderen.

Voor de zomervakantie heeft Alec 1 keer een MNRI behandeling gehad en kregen we oefeningen mee naar huis. In de vakantie die erop volgde,wisten we niet wat ons overkwam. In jaren hebben wij als gezin niet zo’n fijne vakantie gehad! Alec kon nu zeggen dat hij het spannend vond om naar een nieuwe camping te gaan. Nu kan hij bij zijn gevoel komen zonder boos te worden of te vluchten.  Hij omarmde ons letterlijk en figuurlijk weer! Dat had hij al 3,5 jaar niet meer gedaan en gekund.

Na de zomer heeft Edith een trauma-protocol gedaan vanuit het MNRI programma. Dit is een speciaal programma wat erop gericht is om mensen terug te brengen naar het hier en nu. Als je zoals Alec, trauma hebt opgelopen en een PTSS hebt, is in het hier en nu zijn te heftig en wil je dat (zeker in onveilige situaties)ontvluchten. Bij door de hersenen geregistreerde onveilige situaties (deze informatie komt via de zintuigen binnen), wordt het in het lichaam opgeslagen trauma getriggerd en gevolgd door een stressreactie. Hierdoor slaan we steeds op de vlucht, bevriezen we of vechten we. Het traumaprotocol zorgt voor rust in het zenuwstelsel, wardoor de stressreactie minder is of uitblijft, waardoor we in staat worden gesteld om weer verder te gaan met ons leven en waardoor we ons weer kunnen ontwikkelen. Dit zag je bij Alec heel duidelijk.

Het leuke is dat niemand dit weet en mensen in onze omgeving ons nu aanspreken dat Alec zo anders reageert. Ook werden wij door school gebeld, dat Alec zo goed reageert op en in diverse situaties; het leren schiet vooruit, bij ruzie zit Alec er niet boven op, hij kan nu situatie’s overzien en raakt niet in paniek. Met vriendjes geeft hij nu vanuit rust zijn grenzen aan; dit wil ik wel en dat niet. Hij is zo ontspannen, en slaapt weer ontspannen en veel beter en dieper. Hij is weer vrolijk en zien wij weer onze Alec terug en hebben wij weer ons gezin terug, wat we kwijt waren door pesten en onbegrip op school. We gaan door met de MNRI, en Alec vraagt nu zelf steeds; “Wanneer mag ik weer?

-Larisa-






Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*