Lucas 2.0; Van een getraumatiseerde peuter, naar een zich normaal ontwikkelende kleuter

Lucas 2.0

Soms is de start van je leven zo moeizaam, dat dit een normale ontwikkeling op alle denkbare gebieden, enorm in de weg staan. Dan kom je uiteindelijk terecht in verschillende trajecten bij verschillende instanties, zonder merkbaar resultaat. Als ouders zit je met je handen in het haar en krijg je te horen dat “het erbij hoort en het wel goed komt”. Maar hoe ? Dit overkwam Lucas en zijn ouders. Lucas had te maken met een groot cluster aan actieve reflexen na een zware bevalling, een reflux en daarnaast een gat in zijn hart. Hiervoor moest hij op tweeënhelf jarige leeftijd een zware open hart operatie ondergaan; iets wat voor hem een traumatische ervaring was.

 Lucas 1.0 was angstig, huilde veel en snel, durfde geen contacten aan te gaan en bleef achter in zijn algehele ontwikkeling. Maar hoe pak je zoiets aan ? De non- invasieve en non- verbale MNRI- methode (m.n.  DPRI, Tactile, Neurostructural en PTSD Recovery), zorgden ervoor dat Lucas zich weer veilig ging voelen in zijn eigen lichaam. Daarnaast kon door de ontwikkeling en rijping van het brein/zenuwstelsel, de prikkelverwerking beter verlopen. Zintuigelijke prikkels werden nu beter gefilterd en de hersenstam gaf niet meer continu alarmsignalen af. Lucas 1.0 kon zijn oude angstige ik afstropen, waardoor Lucas 2.0 kon verschijnen en zich normaal kon gaan ontwikkelen. Van een peuter op een specialistische peuterspeelzaal naar een kleuter op een normale basisschool.

Hieronder de referentie die ik van de moeder van Lucas mocht ontvangen:

“Lucas (nu 4 jaar) had een lastige geboorte en vanaf dat moment was het mis. Hij was altijd alert, onrustig,  overstrekte zich, balde zijn vuisten en had last van reflux.

Hij sliep nergens anders dan in zijn eigen bed. Hij huilde veel. Heel veel.

Een huilbaby volgens de huisarts. Na een jaar tobben, want ja: ‘dat hebben alle baby’s’ en ‘het gaat vanzelf weer over’, hebben wij (op advies van een homeopathische arts) zijn voeding aangepast. Het ging gelukkig iets beter met hem.

Op tweeënhalf jarige leeftijd moest Lucas een open hart operatie ondergaan. Dit had een grote impact op Lucas en zijn waarneming van de wereld om hem heen. Hij bleef overgevoelig en teruggetrokken, vooral op sociaal-emotioneel gebied. Erg bang in contact met anderen en hyperalert, wat zich uitte in nergens anders dan thuis, èn nooit diep slapen. Bij het minste of geringste was hij wakker en sliep weer moeilijk in. Volgens de artsen had Lucas een veel te hoog cortisolgehalte waardoor hij altijd “aan” stond en overal, in iedere nieuwe situatie de kat uit de boom keek en vooral nieuwe situaties uit de weg ging. Dit belemmerde hem in zijn algehele ontwikkeling.

Daarnaast kwam Lucas zijn spraak moeizaam op gang. Zijn spraak ontwikkelde zich vertraagd en verstoord er was sprake van TOS (taalontwikkelingsstoornis). Daarvoor ging hij naar een speciale peutergroep voor kinderen met spraak-/taalproblemen. Ook daar was Lucas terug getrokken en bang. Tijdens het buitenspelen, stond hij bijvoorbeeld met zijn handen in zijn zakken. Te wachten tot de juf zei dat het speeluurtje voorbij was en ze weer naar binnen gingen. Binnen was voor hem een veiligere plek. Daar zitten de kinderen op hun stoeltje aan de tafel of in de kring en is het niet zo onvoorspelbaar en onoverzichtelijk als buiten.

Door het team van zijn peutergroep werd geadviseerd Lucas te laten onderzoeken door de GGZ. Ze dachten aan een trauma. Vanuit een afgenomen intelligentie- onderzoek bleek dat Lucas een groot verschil liet zien tussen verbaal begrip/redeneren en probleemoplossend vermogen (dit komt volgens Edith doordat Lucas bij onveiligheid primair gaat reageren; is hersenstam-niveau en probleemoplossend vermogen vindt plaats in de Cortex; in noodsituaties wordt dit laatste gebied niet bereikt).   

Net voordat het traject bij de GGZ startte, zijn we bij Edith begonnen met de behandeling MNRI, vooral gericht op het trauma/ het te hoge cortisolgehalte en daarnaast de primaire reflexen, omdat er nog zoveel reflexen zijn ontwikkeling verstoorden. Dit was vlak voor de zomervakantie. In de vakantie bemerkten wij als ouders al opzienbarende veranderingen zoals: veel langer zelf kunnen spelen, verbeterde formulering van zinnen en meer verbanden leggen en het slapen ging vele malen beter.

Na de zomer volgde de tweede behandeling bij MINDedit. Toen was ook de vakantie van zijn peutergroep afgelopen en ging Lucas voor het eerst weer naar de peutergroep. De leidsters stonden versteld: Wat was er met Lucas gebeurd in de vakantie?! Lucas was open, vrolijk, niet meer teruggetrokken en kwam zelfs dingen vertellen aan mensen die hij niet eens kende! Wat een verschil met daarvoor!

Het traject bij de GGZ begon inmiddels ook en daaruit werd geconcludeerd dat Lucas geen psychiatrische stoornis of andere bijzonderheden heeft. De ontwikkelingen regen zich met de MNRI- behandelingen in sneltreinvaart aaneen en wij vielen als ouders van de ene in de andere verbazing. We moesten onze manier van opvoeden aanpassen, want Lucas ging ineens “Nee”-zeggen, grenzen verkennen en experimenteren met gedragingen die hij vanuit zijn omgeving oppikte.. Ook lichamelijk contact met anderen zoeken en stoeien met andere kinderen werd ineens gedaan, evenals samen spelen. Lucas was nu soms ineens wel eens “kwijt” in een winkel, omdat hij op onderzoek uitging. Dit kenden wij helemaal niet van hem; eerder bleef hij in een straal van twee meter om ons heen hangen. De Koppigheidsfase; het losmaken van ons als ouders was duidelijk ingezet !

Lucas liet ook in de peutergroep steeds meer van zichzelf zien en horen. Zelfs leiding en initiatief nemen werden de normaalste zaak van de wereld. Daarbij kon hij zich steeds beter verbaal uitdrukken, gebruikte steeds meer woorden en zinnen en de articulatie werd ook steeds verfijnder.

Met deze ontwikkelingen gaven de leidsters van de speciale peutergroep aan dat Lucas klaar was om naar school te gaan op zijn vierde verjaardag.

Inmiddels gaat Lucas naar school. Hij voelde zich vanaf dag één als een vis in het water. Hij is enthousiast, durft te zeggen wat hij vindt, rent buiten over het plein, speelt met andere kinderen en kan gericht ergens aan werken. ‘Een gezellige leerling’, volgens zijn juf.  Ook in de voor hem onbekende klas vond hij snel zijn draai. De eerste kennismaking was heel even spannend, maar de nieuwsgierigheid van Lucas won het al snel, waardoor hij direct aan het groepsproces deelnam. Het oplossingsgerichte denken en rustig met nieuwe prikkels omgaan (Cortex- niveau wordt bereikt), wint het dus van de hersenstam, die nu niet meer bij het minste of geringste de alarmbellen laat rinkelen. Een paar weken geleden verbaasde hij ons tijdens een bezoek aan de skatebaan. Toen ik tegen etenstijd met hem naar huis wilde gaan, zei hij: Ga alvast maar naar huis Mama, ik kom wel met het avondeten.” Dit zegt voor ons alles.

We zijn enorm dankbaar voor de ontwikkelingen die Lucas heeft doorgemaakt de afgelopen maanden. Hij is zo veranderd, dat we hem wel eens Lucas 2.0 noemen. Heerlijk deze ‘nieuwe’ Lucas!”






Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*