ADHD, leerproblemen en zindelijkheid geen issue meer na reflexintegratie #MNRI

“Onze zoon leeft zijn leven weer volop zonder toevoegingen of kunstgrepen”

– Wessel, 8 jaar- 

We zijn bij MINDedit terecht gekomen toen onze zoon Wessel vastliep met het leren op school. We kregen ondersteuning van Edith in het beelddenken, en hoe je als beelddenker schoolse leerstof het gemakkelijkste leert.Wessel maakte daarmee grote sprongen, toen hij doorhad hoe hij dingen moest aanpakken. Toch was zijn functioneren nog niet optimal; hij had last van enorme onrust en afwezig gedrag.

Wessel had inmiddels de diagnose ADHD gekregen.  Edith stelde voor om eens na te denken over het traject van MNRI, want ze zag wel bij Wessel lichamelijke onrust en moeite met focussen die hoogstwaarschijnlijk verminderd kon worden. Dit traject zijn we in gestapt, nadat we ons hadden verdiept in de theorie van reflexintegratie erachter door het volgen van een lezing bij MINDedit.We hadden de overtuiging dat het zou gaan helpen.En dat heeft het zeker gedaan !!!

Wessel gebruikte Methylfenidaat voor zijn ADHD; zonder deze medicatie kreeg hij het niet voor elkaar de dag door te komen.Wessel was nog niet zindelijk van urine en ontlasting bij de start van het traject (8 jaar oud). Daarnaast kon hij een opdracht (thuis) niet tot een afgerond einde krijgen. Bijvoorbeeld 4 paar sokken in de kast leggen, was 1 paar en als we ‘geluk’ hadden 2 paar, maar dan was hij alweer met iets anders bezig.(of tig andere dingen). Ook de taken op school kon hij moeilijk opstarten en afronden, waardoor hij moeite had met op niveau blijven en zijn aandacht te richten.Wessel klaagde erg veel over hoofdpijn, heeft hier ook een bril voor gekregen. Hij had een énorme afwijking(+8 aan beide ogen).

Wessel was vaak erg boos en agressief, hij had geen controle over zijn emoties en kon dit niet onder woorden brengen.  Ze overkwamen hem. Daarnaast maakte veel geluidjes, en kon hier niet mee stoppen als je dit aan hem vroeg. Dit had allemaal te maken met nog niet geïntegreerde reflexen en daar vanuit veel compenserend gedrag moeten vertonen, waardoor hij steeds op zijn tenen moest lopen. Daarnaast of daardoor was het leven zwaar voor hem en had depressieve gedachten. De grip op het leven en op het handelen in de breedste zin van het woord, had hij niet en mede daardoor was de dosering verhoogd.

Gedurende het reflexintegratie- traject was één van de eerste dingen die opviel dat Wessel veel minder beweginsgonrust ging laten zien. Hij kon ineens op een stoel blijven zitten aan tafel in plaats van er minimaal 10 keer af te stappen tijdens een maaltijd. Hij kreeg zijn ontlasting beter onder controle. Hij bleek door nog active reflexen helemaal niet te voelen dat er wat aankwam. Dit resulteerde in allerlei ongelukjes. Door de MNRI kreeg hij wel het gevoel en de controle en waren er al snel geen ongelukjes meer. Dit gold ook voor de zindelijkheid bij het plassen.

Alle punten die hierboven beschreven staan verminderden of verbeterden, net van welke kant je het bekijkt. Wessel kreeg controle over zijn lijf en emoties en dat resulteerde daardoor ook in betere sportprestaties bij wedstrijden.Wessel genoot van de oefeningen, hij ervoer dat hij rustiger van binnen werd, hij kon beter verwoorden wat er met hem gebeurde en kon uiteindelijk beter tot oplossingsgericht denken en handelen komen. Hierdoor kwam hij óók tot betere leerresultaten !! Ineens ging het automatiseren van sommen en tafels wel en kwam hij goed tot opstarten en afronden met veel minder fouten en minder overgeslagen opdrachten. Medicatie werd afgebouwd en er kwam geen rebound (terugval in gedrag en onrust) !!! Wessel kon hierdoor weer beter (en op een veilige manier!) voelen en kreeg weer eetlust.

Ondanks al deze enorme successen, leek het toch alsof we niet tot de kern konden doordringen, alsof er een ‘restje’ bleef zitten zeg maar. Wessel was nog niet helemaal happy. Dit gevoel hadden we allemaal, dus Edith stelde voor om het trauma-protocol in te zetten. Een intensieve behandeling om te proberen tot de kern door te dringen en het laatste restje verdedigingsmechanisme af te pellen.Wessel was na deze intensieve sessies énorm moe, gaf aan zich leeg te voelen, hing op de bank en had geen zin in geluid of beeld of wat dan ook.De dag daarna huppelde hij echter door de kamer, had er zin in en was tegelijkertijd eigenlijk wel relaxed. Dus niet hyper ofzo.

Na het trauma-protocol ging Wessel zijn ontwikkeling zo in de lift en werd zijn gemoedstoestand zo stabiel, dat we na overleg zijn gestopt met de behandelingen bij Edith, omdat het gewoon niet meer nodig was. Van enige terugval is geen sprake geweest. Wessel zit lekker in zijn vel, begint elke dag met frisse moed, heeft het naar zijn zin op school, haalt de ene voldoende na de andere, geniet, de oogafwijking van +8 is +6 geworden, enz.

We zeggen wel eens dat we nog steeds een lekker druk, enthousiast kind hebben, maar niet meer problematisch. Gewoon zoals een kind van 10 jaar hóórt te zijn. Hij leeft zijn leven op een positieve manier. Wessel zelf geeft aan dat hij zich niet meer verdrietig voelt, dat hij dingen weer leuk vindt, dat hij eten goed proeft, dat hij weer echt blij kan worden van leuke dingen. Als het wat minder gaat pakken we nog regelmatig de oefeningen van Edith om weer in balans te komen.

We zijn zó blij dat we dit traject in zijn gegaan, want we hebben weer plezier in het leven en in elkaar.

– Maaike, moeder van Wessel-

 






Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*